Iemand probeert mijn zoon en zijn vriendin in de modder te verdrinken. Ik zie alleen hun achterhoofd. Wat afschuwelijk. Ik kan en mag niks doen, dit is de afspraak. Ik loop door. Ik loop weer terug. Hij is nog niet dood. Het lúkt niet om hem te laten verdrinken. Ik zie z’n gezicht, ogen dicht, hoofd boven de modder. Hij is niet erg herkenbaar maar ik weet dat hij het is. Wat moet ik doen? Ik sta erbij en kijk.

Toen werd ik wakker! Enerzijds gelukkig, het was ‘maar’ een droom. Tegelijkertijd voelde ik me heel vervelend, schuldig. Hoe kan het dat ik accepteer dat iemand mijn zoon laat verdrinken? Wat ben ik voor moeder? Wat zegt deze droom over mij? Wat zegt het over mijn zoon? Wat zegt het over onze relatie? Allemaal vragen die door mijn hoofd speelden. Natuurlijk had ik daar geen antwoord op. Het was midden in de nacht en ik wilde verder slapen. Maar dat vervelende gevoel bleef knagen waardoor het nog een hele tijd duurde voor ik weer in slaap viel.

De volgende ochtend stonden de beelden van die droom me nog helder voor de geest en nog steeds terwijl ik dit schrijf.

Soms heb ik van die dromen die blijven hangen, impact hebben. Waar ik lang over na blijf denken omdat het me intrigeert. In je dromen verwerk je onbewust emotionele zaken die je bezighouden.

Als ik mijn amateurdroomuitleg op deze droom loslaat heb ik een verklaring. Mijn zoon en zijn vriendin werken in de horeca. Hij heeft, samen met een paar anderen, een eigen restaurant. Anderhalf jaar geleden zijn ze begonnen waarbij ze fors in het pand geïnvesteerd hebben. De lening hiervoor moet afbetaald worden. De horeca heeft nu voor de tweede keer de deuren moeten sluiten vanwege COVID-19 terwijl de meeste besmettingen niet in de horeca plaatsvinden. De kans dat ze het overleven wordt steeds kleiner naarmate de sluiting langer duurt. En ik kan niks doen. Ze doen hun stinkende best om nog een beetje inkomsten te genereren zodat ze het hoofd boven water kunnen houden. Hoe geweldig zou het zijn als deze droomuitleg klopt. Want hij verdrinkt niet. Hij houdt z’n hoofd boven water.

Als ik om me heen kijk zie ik dat er van ontzettend veel jongprofessionals heel veel gevraagd wordt. Hoeveel van hen hebben de afgelopen 10 maanden moeten leren omgaan met onverwachte tegenslagen waar geen kant en klaar antwoord op is? Weinig echte sociale contacten. Een (nieuwe) baan met nauwelijks contact met collega’s, geen feedback, niet kunnen leren van elkaar, niet weten of je het goed doet, hoe het anders kan, geen ander idee dan dat van jezelf of je aan verwachtingen voldoet. Of ontslagen zonder uitzicht op een anderen baan, want “te weinig ervaring”. Geen stagemogelijkheid, geen leerwerkplek, heel veel digitaal onderwijs met minder individuele begeleiding. Niet weten of je eindexamen (middelbare school, MBO, HBO) kunt doen en wat dat voor jouw toekomst betekent. Ik ben verbaasd over en heb respect voor hun incasseringsvermogen. Zoveel onzekerheid en zo weinig perspectief.

Wij hebben ze opgevoed zodat ze op eigen benen konden staan, hun eigen keuzes konden maken, een nog mooiere toekomst voor zich hadden dan die onze ouders ons meegegeven hadden. Niemand kon voorzien dat er een pandemie zou uitbreken en wat de impact daarvan op deze jongeren is. We worstelen allemaal hiermee en doen ons best ook hen hierin te begeleiden. Vaak lukt dat maar soms hebben ze behoefte aan wat extra ondersteuning. Wellicht dat ik dat kan bieden.