Mijn contract is niet verlengd en nu ben ik op zoek naar een nieuwe baan. Dat moet in deze tijd toch geen probleem zijn. Ik ben jong, heb een WO-opleiding in de communicatie, weet wat ik wil en ben al diverse keren voor een gesprek uitgenodigd. Dat het nog niet is gelukt komt omdat ze in de vacature vaak iets anders vragen dan wanneer ik aan tafel zit. En af en toe, jazeker, is er gewoon geen klik. Maar ik ben hoopvol gestemd.

Omdat ik nu tijdelijk een WW-uitkering heb, nodigt het UWV mij uit voor een gesprek van ¾ uur. Ik ben nieuwsgierig. Wat willen ze van mij en kunnen zij mij iets bieden?

De consulent met wie ik het gesprek heb, vraagt niet veel en luistert al helemaal niet naar mijn verhaal. Hij vindt dat ik een sollicitatietraining van 8 weken moet doen, het waarom is mij niet duidelijk. Omdat er nog te weinig deelnemers zijn kan ik niet eerder dan over 7 weken starten. Ja huh, daar kan ik niet op wachten. Ik wil aan de slag en liefst zo snel mogelijk. Bovendien heb ik die training helemaal niet nodig. Mijn CV is prima, ik word uitgenodigd op gesprek, ik heb me goed verdiept in de organisatie en de vacature. Heb mijn vragenlijstje paraat, weet wat ik wil vertellen en heb de voorbeelden die dit onderbouwen. Zonde om dat geld aan mij uit te geven. Er zijn genoeg mensen voor wie het veel lastiger is om aan een baan te komen. Als ze dààr nou eens hun energie en geld aan zouden besteden.

Na ¼ kwartier sta ik alweer buiten, een beetje beduusd, overrompeld.

Een sollicitatietraining??

Nee hoor, ik neem zelf de regie. Mijn MotivatieKompas heeft me voldoende duidelijk gemaakt wie ik ben en wat bij mij past. Ik heb voldoende zelfvertrouwen om mijn eigen koers te varen. Binnen die 7 weken heb ik wis-en-waarachtig een baan die bij mij past.