Mijn vingers jeuken. Zal ik of zal ik niet? Wat zou ze ervan vinden? Een website is toch je visitekaartje en dan is het vervelend als mensen niet verder lezen omdat er taalfoutjes op de Homepage staan. Ze is iemand die ik niet écht goed ken, zit die op mijn commentaar te wachten? Wie ben ik nou helemaal? Dat ík me aan foutjes stoor wil toch niet zeggen dat ieder ander zich er ook aan stoort.
Maar toch.

Zal ik een appje sturen of een mailtje. Vragen of ze feedback wil? Ben ik dan niet te opdringerig? Ik gun haar juist van harte dat mensen enthousiast zijn over haar. Vaak is de eerste indruk van een website daarin belangrijk. Zou ze dit begrijpen?

Ik zie foutjes in teksten. Als ik denk dat iets simpeler/sneller kan wil ik die kennis graag delen. Hangt er een labeltje in je nek uit je trui, ik moet me inhouden om het er niet gelijk in te stoppen. Kun je niet snel op de titel van een boek/film/acteur etc komen, Google heeft aan mij een goeie. Ik vind het sneu voor iemand als hij ergens op vastloopt. Maar ook als je worstelt met de vraag of je de studie of baan hebt gekozen die bij jou past, wil ik samen met je kijken hoe je daarachter komt. Dit is mijn, soms onbedwingbare, tik.

Anderen het beste gunnen. Iemand ergens blij mee maken. Er is al genoeg shit in je leven en als ik er af en toe aan bij kan dragen dat het iets zonniger wordt, hoe mooi is dat?
Zo kom je steeds een stapje verder en kun je je eigen Bonne Route lopen.

Soms trek ik mijn stoute schoenen aan en stúúr ik zo’n appje. Een andere keer heb ik het lef niet, wil ik niet betweterig/arrogant/opdringerig gevonden worden.
Misschien doe ik dan zowel de ander als mezelf tekort. Het is dan maar zo. Nóg een levensles te leren.

Als jij nu denkt, misschien ziet zij wel wat ikzelf op dit moment niet zie, blijf er niet mee rondlopen.
Stuur me een appje (06 24 43 54 61) of mail me (marije@bonneroute.nu). We kijken samen, vrijblijvend, of ik even met je mee kan lopen zodat je zelf verder kunt.
Dit is wat ik iedereen toewens, een Bonne Route.