Was Corona nou echt nodig om deze stap te zetten?

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik mijn eigen bedrijf, gericht op de ondersteuning van jongeren, startte. Omdat ik meer wilde weten wat er ‘te koop’ was, ging ik eens rondneuzen op internet. Dus niet toevallig dat ik terecht kwam bij Go4it!, een organisatie in – en voor jongeren uit Eindhoven.

Go4it! “Iedere jongere verdient een goede toekomst”. Precies, daar sta ik voor. Hoe doen zij dat en kan ik er iets mee?. Dus even verder lezen.

Ik kan me aanmelden als vrijwillig coach. Zij zorgen voor de juiste match met een jongere. Voor de jongere ben je mentor, rolmodel, coach. Gemiddeld heb je een keer per week contact en dat gedurende maximaal een jaar.

Tjeetje, dat is best een verantwoordelijkheid. Wil ik dat wel, kan ik dat wel, kan ik dat waarmaken? Als ik Ja zeg moet dat een volmondig JA zijn. Tussentijds stoppen vind ik geen optie. Die jongere heeft recht op het hele traject. Ze zijn vaak al eerder teleurgesteld.

Na veel wikken en wegen kies ik ervoor om deze stap niet te zetten. Of het een excuus is of niet, ik vind dat ik het nog niet allemaal kon overzien.

De website sla ik wel op bij mijn favorieten, je weet maar nooit.

Het blijft in mijn achterhoofd spelen. Soms popt het weer op, bekijk ik opnieuw de website, weeg ik alles af en besluit steeds weer om het niet te doen.

Tot een paar maanden geleden.

Corona heeft zijn intrede gedaan, ik heb geen werk. Ik kan mezelf best bezighouden maar dat is niet voldoende, laat staan bevredigend. Mijn oog valt steeds vaker op artikelen over de situatie waarin jongeren nu verkeren, wat het met ze doet. Om moedeloos van te worden. Her en der poppen initiatieven op. Waarom bedenk ik niets? Dat voelt niet goed. Juist nu zou ik er willen zijn om jongeren te ondersteunen om deze periode, waarvan we niet weten hoelang dat nog duurt, door te komen. Te zorgen dat ze perspectief gaan of blijven zien, zelfvertrouwen en veerkracht krijgen. Toegerust zijn om hun eigen toekomst vorm te geven. Ik heb mijn bedrijf toch niet voor niets ‘Bonne Route’ genoemd? Blijf ik steken in intenties? Durf ik de stap niet te zetten?

Daar komt Go4it! weer langs en deze keer neem ik contact op om me aan te melden als vrijwillig coach. De eerste stap is gezet. Mijn energie gaat weer stromen, ik heb er zin in. Ik vertrouw erop dat ik iets voor een jongere kan betekenen.

Ik krijg een intake en 2 trainingsdagen samen met andere startende vrijwilligers. Het blijft nog even stil en dan komt het telefoontje. Er is een jongere waarvan ze verwachten dat wij een goede match vormen.

We gaan ervoor. Een mooi jaar waarin we beiden veel van elkaar zullen leren.

Bonne Route, stapje voor stapje!

Welke stap heb jij gezet, (mede) dankzij Corona?