Mijn hele lange leven hoor ik al dat ik geen geduld heb. Ik laat anderen hun zin of verhaal niet afmaken, dat doe ik wel voor ze. Als ik vraag of mijn man de vuilniszak weg wil brengen heb ik het al gedaan voordat hij zelfs maar de kans krijgt er met een vinger naar te wijzen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het gaat me gewoon allemaal niet snel genoeg. Erg irritant voor mijn omgeving.

Vorige week was een jongen die ik begeleid had in gesprek met een collega. Hij was erg opgetogen omdat het hem gelukt was iets af te ronden. “Die mevrouw heeft het mij elke keer opnieuw uitgelegd, zij had zoveel geduld met mij”. Ik was helemaal verrast.

Ik had inderdaad erg veel tijd en aandacht aan hem besteed. Veel meer dan aan de andere jongeren die ik ook begeleidde. Ik werd er zelfs moedeloos van, al liet ik dat niet merken. Elke keer opnieuw het hem te moeten uitleggen en steeds op een andere manier zodat hij het tenslotte wèl begreep.

Het zette me aan het denken. En weet je wat, als ik met jongeren aan de slag ben, dan heb ik wel degelijk geduld. Ik neem de tijd, ik luister, laat pauzes vallen zodat zij hùn verhaal kunnen vertellen. Een paar jaar geleden zei een toenmalige collega het ook al nadat ik een dag een stagiair onder mijn hoede had gehad, “wat heb jij een geduld met hem, dat zou ik nooit kunnen”.

Als het er echt toe doet ben ik, zonder dat ik het me bewust ben, geduldig!

Wat een cadeautje dat ik dàt stukje uit het gesprek opving.