15 maart en 1 juni 2020. Twee data die bij velen in de horeca in het geheugen gegrift zullen blijven staan. Ze markeren een bizarre en ongekende periode.

15 maart, de dag dat om 18.00 uur alles stilviel. Sommigen wisten zich snel te herpakken. Een aantal ging maaltijden bereiden voor de mensen in de zorg. Filmpjes en blogs hoe je bepaalde recepten kan maken, welke wijnen je waarbij kan drinken werden in grote getale verspreid via Social Media. Ooit gedacht dat zelfs sterrenrestaurants zouden cateren, maaltijdboxen verstrekken? Inventiviteit en creativiteit, kwaliteiten die horecamensen eigen zijn, kwamen ook nù goed van pas. Voor anderen heeft dit het einde van hun droom betekend. Zij hadden onvoldoende mogelijkheden om het hoofd boven water te houden.

Reikhalzend wordt nu uitgekeken naar 1 juni. Alles wordt in gereedheid gebracht om te voldoen aan de eisen van het RIVM. Ook aan de voorschriften van de verschillende gemeenten, die per gemeente kunnen verschillen en soms nog niet eens bekend zijn. Ga er maar aan staan. Nee, ik weiger het ‘het nieuwe normaal’ te noemen want het is niet normaal en zal het ook nooit (mogen) worden.

De reserveringen voor restaurants en terrassen (ja, ook hiervoor moet je reserveren) lopen als een dolle. Iedereen wil weer met familie, vrienden, studiegenoten, collega’s, etc samen zijn, buiten de deur, zeker met mooi weer. 2 ½ maand dezelfde muren en dezelfde mensen, je wil ERUIT. Klaar met alleen maar smartphone, Skype, Zoom, Teams, WhatsApp. We willen weer LIVE.

Elkaar zien en aanraken, ons gedragen als het sociale dier dat we zijn, mensen. De horeca zal ons met open armen ontvangen, we zijn meer dan welkom. Nu kan de horeca weer doen waar ze, met hoofdletters, goed in is GASTVRIJ ZIJN.

Maar die gastvrijheid wordt wel aan banden gelegd. Ze moeten controleren of je wel gezond bent; als je geen familie bent moet je op 1 ½ meter van elkaar blijven. Het bedienend personeel moet zoveel mogelijk afstand houden. Hoe ze dat gaan doen als ze glazen en borden willen vullen of verwisselen? De zoete inval is er niet bij, zonder reservering geen plek.

Maar mensen zijn mensen. Niet iedereen is het met alle eisen en voorwaarden eens. Geen punt, als je je er maar wel aan houdt. Maar wat gebeurt er als gasten zich hier níet naar gedragen, al dan niet met een borrel teveel op? Als gasten vinden dat je zeurt, dat het toch best kan, wat dichter naast elkaar?

In de horeca werken mensen die het anderen graag naar de zin maken. Zichzelf soms voorbij lopen om anderen een plezier te doen. Bij wie het woord ‘nee’ of de opmerking ‘dit kan niet’ niet voor in de mond liggen.

Zij worden nu gebombardeerd tot BOA’s. Vriendelijk maar resoluut moeten ze hun gasten duidelijk maken wat de regels zijn en dat zij zich daaraan moeten houden. En zo niet ??????  Ja wat dan? Moeten en/of mogen ze mensen wegsturen, weigeren hen te bedienen? De échte politie waarschuwen? Moeten ze een cursus volgen ‘hoe word ik uitsmijter’?

Wat betekent dit voor velen die met enthousiasme en passie dit werk doen?

Tot nu toe is dit een onderbelicht aspect. Natuurlijk, de meeste gasten houden rekening met de regels en voorwaarden, gelukkig. Zeker de eerste tijd. Maar ik maak me zorgen over al die mensen in de horeca die zichzelf geweld aan moeten doen omdat er iets van ze wordt gevraagd wat niet in hun natuur zit.

Werk doen dat bij je past, waar je talenten liggen, je je kwaliteiten in kunt zetten, in een omgeving waar je tot je recht komt. Je eigen “Bonne Route” kunnen en mogen gaan. Dàt is waar mensen tot bloei komen, boven zichzelf uit kunnen stijgen. En iedereen in hun omgeving pikt daar een graantje van mee.

Iedereen heeft een doel in dit leven…een unieke gave of een bijzonder talent, dat hij of zij aan anderen kan geven. En als we dit unieke talent combineren met het verlenen van diensten aan anderen ondergaan we de vervoering en verrukking van onze eigen ziel, wat het ultieme doel der doelen is.

Deepak Chopra, Uit “De zeven spirituele wetten van succes”